
De winter, met zijn ijskoude nadelen,
heeft meer dan lang genoeg geduurd.
Het witte landschap was betoverend,
maar kon niet op tegen het ongemak.
De lente is niet verzonnen, is gewoon
begonnen als een vat vol nieuw leven.
En zo gaat het ook met je stil verdriet:
ook al duurt het langer dan je verlangt,
je draagt het graag om de lieve vrede.
Weet maar dat onder de korst van kou
momenten van lente zich klaar maken:
hoop doet leven en dagen je dagen uit.
We worden kwaad om zinloos geweld,
en nijdig van onbegrijpelijke rampen.
En Hij wordt, net als wij, zò opstandig
dat niet de dood, de pijn en het verlies
het hoge woord voeren – veelpraters –.
Tegen beter weten in is Hij opgestaan.
Hedwig Van Peteghem